រទេះសេះ - និមិត្តរូបវប្បធម៌ 'តែមួយគត់' តំបន់ព្រំប្រទល់ឆ្ងាយដាច់ស្រយាលប៉ែកខាងលិច

អែបខ្លួនយ៉ាងស្ងាត់ស្ងៀមនៅជើងជួរភ្នំ ថឹតសឺន ដ៏មហាសាល ភូមិសិប្បកម្មត្បាញសំពត់សង្កិមរបស់បងប្អូនជនជាតិ ខ្មែរ នៅខេត្ត អានយ៉ាង មិនត្រឹមតែជាកន្លែងរក្សាទុកបណ្តាតម្លៃវប្បធម៌ដែលមានអាយុកាលពាន់ជំនាន់ប៉ុននោះទេ ថែមទាំងកំពុងឈោងឈានឡើងក្លាយជាគំរូតួយ៉ាងពីអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចផ្អែកលើបេតិកភណ្ឌទៀតផង។

ភូមិ ហួចៀន ឃុំ មឿងឡា ខេត្ត ស៊ើនឡា បច្ចុប្បន្នមានក្រុមគ្រួសារចំនួន ៥៦ គ្រួ មនុស្សជាង ៣៣០ នាក់ ១០០% ជាបងប្អូនជនជាតិ ម៉ុង។ ដោយសារការយកចិត្តទុកដាក់របស់បក្ស រដ្ឋរួមជាមួយនឹងឆន្ទៈឈោងឈានឡើងអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រជាជន ចំនួនក្រុមគ្រួសារក្រីក្រនៅក្នុងភូមិបានថយចុះជាលំដាប់ក្នុងមួយឆ្នាំៗបច្ចុប្បន្ននៅត្រឹមចំនួន ១៩ ក្រុមគ្រួសារប៉ុននោះ។ ការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងភូមិមិនត្រឹមតែបានមកពីការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់គ្រួសារនីមួយៗ ប៉ុននោះទេ ថែមទាំងមកពីការរួមចិត្តគំនិតគ្នា រួមដៃគ្នារបស់សហគមន៍ទាំងមូលទៀតផង៕

ការអភិវឌ្ឍបណ្តាផលិតផល OCOP (ឃុំមួយផលិតផលមួយ) ពីប្រៀបខាំ្លងមូលដ្ឋានសហករណ៍ជាច្រើននៅខេត្ត ក្វាងង៉ាយ បានរួមចំណែកលើកកម្ពស់តម្លៃធនធានមូលដ្ឋាន ជំរុញផលិតកម្មបង្កើនប្រាក់ចំណូលជូនប្រជាជន។

អ្នកស្រី លឿង ធីតឹក (ជនជាតិ ថៃ) ប្រធានសាខាសមាគមនារីភូមិ ខ្វាង ឃុំ ប៉ាម៉ាផាខិញ បច្ចុប្បន្នចំណុះឃុំ មឿងហ្គីអូន (ខេត្ត សឺនឡា) បានជម្នះការលំបាកឈោងឈានឡើងហើយជួយបងប្អូននារីជាច្រើនអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច ចូលរួមបណ្តាចលនាយ៉ាងសកម្មនៅមូលដ្ឋាន។

នៅលើកម្រិតកម្ពស់ជិត ១.០០០ ម៉ែត្រប្រៀបជាមួយនឹងនីវ៉ូទឹកសមុទ្រ កន្លែងជួរភ្នំ តី កូនលិញ លាតសន្ធឹងកណ្តាលអាកាសវេហា ដើមតែ សានទ្វៀត ដ៏ធំមួយគល់ៗ នៅឃុំ កាវបូ ស្រុក វីស្វៀន (ខេត្ត ហាយ៉ាង) នៅតែបៃតងលូតលាស់ល្អកណ្តាលខ្យល់អ័ព្ទព្រៃព្រឹក្សាដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ ផ្តើមពីដើមតែអាយុរាប់រយឆ្នាំទាំងនេះ ជនជាតិ យ៉ាវ កាវបូ កំពុងដាស់សក្តានុពលកសិកម្មពិសេសពីមួយជំហានទៅមួយជំហាន អភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចបៃតងនិងកសាងគំរូទេសចរណ៍អន្តោគ្រាមផ្សារភ្ជាប់នឹងការអភិរក្សវប្បធម៌ប្រពៃណី។

នៅភូមិ សែវឡា ឃុំ វៀនអានដុង ស្រុក ង៉ុកហៀន (ខេត្ត កាម៉ៅ) លោកស្រី ត្រឹន ធីធូ ជាលេខាសាខាបក្សភូមិអស់ពីចិត្តទំនួលខុសត្រូវ តែងតែគិតគូរជួយជ្រោមជ្រែងក្រុមគ្រួសារក្រីក្រឈោងឈានឡើងអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច រួបរួមកម្លាំងកសាងស្រុកស្រែជនបទធំទូលាយ។

សកម្មចលនាបងប្អូនជនជាតិអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច កសាងជនបទថ្មី បង រើចឹម យ្ជុក កើតឆ្នាំ ១៩៨២ ជាប្រធានភូមិ ចឹម អាណែហ៍ សង្កាត់ ជីឡាំង ទីក្រុង ព្លៃគូ ខេត្ត យ៉ាឡាយ ជាច្រើនឆ្នាំកន្លងទៅជាគំរូភ្លឺថ្លារបស់បងប្អូនជនជាតិ ច្រាយ។

ផ្តើមពី "កម្លាំងសន្ទុះ" នៃប្រភពទុនកម្ចីដើម្បីដោះស្រាយការងារធ្វើរបស់ធនាគារគោលនយោបាយ​សង្គម ក្នុងរយៈពេលកន្លង នារីជាច្រើននៅភូមិសាស្រ្តខេត្ត បេនត្រែ ចេះទាញយកអត្ថប្រយោជន៍ពីបង្កបង្កើន​ផលិតកម្ម បន្តថែរក្សានិងពង្រីកសិប្បកម្មផលិតកម្ម អាជីវកម្ម។ ផ្តើមពីនោះ ជួយបងប្អូននារីមានប្រភពចំណូលស្ថិរភាព អភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារ ឈានឡើងធ្វើមានដោយស្របច្បាប់នៅស្រុកកំណើតរបស់ខ្លួន។

ការខិតខំប្រឹងប្រែងហាត់សមនិងបង្ហាត់បង្រៀនបណ្តាចង្វាក់រាំប្រពៃណី ចាម អ្នកស្រី វ៉ាហ៊ៃយ៉ាប៊ៃវៃ (អាយុ ៣៧ ឆ្នាំ) ឱសថការិនីមណ្ឌលសុខភាពឃុំ ស៊ន់ហ៊ឹង ស្រុក ស៊ន់ឡុក (ខេត្ត ដុងណាយ) បានក្លាយជាអ្នកជម្រុលទឹកចិត្តចំណាប់អារម្មណ៍ដល់យុវជនយុវនារីជនជាតិ ចាម ជាច្រើននៅមូលដ្ឋាន។

បន្ទាប់ពីប្រមូលផលស្រូវរួចរាល់ មាមីងបងប្អូនគួរតែហាលចំបើងភ្លាម។ នៅពេលហាលចាំបាច់ត្រឡប់ដើម្បីចំបើងស្ងួតស្មើហើយឆាប់ស្ងួត។ មូរចំបើង ស្ងួតជាពំនូក មានប្រក់ដំបូលបាំងភ្លៀង ឬច្រកឲ្យណែនការុង ហើយយកដាក់ក្នុងឃ្លាំងរក្សាទុក។

ចំពោះប្រជាជនតំបន់ជាប់មាត់សមុទ្រស្រុក ដុងហាយ (ខេត្ត បាកលៀវ) អ្នកស្រី ង្វៀន ថាញ់ធុយ - នាយិកាសហគ្រាសជលផល ថាញ់ធុយ មិនត្រឹមតែជាកសិករពូកែមួយក្នុងការបង្កបង្កើនផលប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងមានសណ្តានចិត្តអាណិតស្រលាញ់ បើកចិត្តបើកបេះដូងជាស្រេចជួយអ្នកមានបណ្តាស្ថានភាពលំបាកលំបិនទៀតផង។

ដោយមានផ្ទៃដីជាង ១៥០.០០០ ហិកតា ដាំប្រមូលផ្តុំនៅតាមស្រុក ប៊ូដាំង ប៊ូយ៉ាម៉ឹប ភូរៀង និង ដុងភូ ខេត្ត ប៊ិញភឿក មិនត្រឹមតែជា "ធានីស្វាយចន្ទីរបស់ វៀតណាម" ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំង ជាមូលដ្ឋាននាំមុខគេទូទាំងប្រទេសអំពីចំនួនសិប្បកម្មកែច្នៃគ្រាប់ស្វាយចន្ទី (ចំនួន ១.៤១៦ សិប្បកម្ម) ទៀតផង។

* ទីតាំងចិញ្ចឹម៖ - ត្រូវបានកំណត់យកតំបន់ចិញ្ចឹម មានតំបន់ទ្រនាប់ឬព័ទ្ធរបង ដាច់ដោយ ឡែកពីតំបន់ផ្សេង។ - កន្លែងចិញ្ចឹមសត្វនៅតំបន់ខ្ពស់ស្រឡះ ងាយបង្ហូរទឹក ឃ្លាតឆ្ងាយពីត្រូវបំពុល បរិស្ថានឬតំបន់ ប្រមូលផ្តុំធ្វើប្រព្រឹត្តកម្មកាកសំណល់ប្រជុំជីវភាព កាកសំណល់ ឧស្សាហកម្ម កាកសំណល់ក្នុងមន្ទីរពេទ្យ។

​ជំងឺដុំពកស្បែកជាជំងឺឆ្លងរាលដាលលើសត្វក្របី គោ។ ដើម្បីម្ចាស់ការក្នុងការបង្ការព្យាបាលនិងកាត់បន្ថយជាអប្បបរមាការអន្តរាយដោយជំងឺបង្កឡើង សូមចែករំលែកជាមួយបងប្អូនជនរួមជាតិអ្នកចិញ្ចឹមសត្វ អំពីលក្ខណៈសម្គាល់ដឹងនិងវិធីបង្ការព្យាបាលមួយចំនួនដូចខាងក្រោម៖

បច្ចុប្បន្ននេះ ម៉ាស៊ីនស្ទូងត្រូវបានចាត់ទុកជាដំណោះស្រាយមានប្រសិទ្ធភាព ក្នុងដំណាក់កាលស្ទូងស្រូវក្នុងគោលបំណងជួយកាត់បន្ថយបរិមាណគ្រាប់ពូជសាបព្រោះ កាត់បន្ថយចំណាយក្នុងផលិតកម្ម បង្កើនផលិតភាពការងារ បង្កើនទិន្នផល។

ការប្រមូលផលផ្កាកេសរមេអំបៅបច្ចេកវិទ្យាខ្ពស់នៅក្រុមហ៊ុនភាគហ៊ុនផ្កាត្រូពិក ម៉ុកចូវ ស្រុក ម៉ុកចូវ (ខេត្ត សឺនឡា)

១/ បច្ចេកទេសបណ្តុះពូជដោយសាកមែកបណ្តុះឫស៖ - ជ្រើសរើសមែកសាកពូជ៖ មែកសាកធ្វើពូជគឺជាបណ្តាកំណាត់ដើមរុក្ខជាតិត្រូវបានកាត់ចេញពីតួមែកនៃទងញវល្លិ៍ដែលមានលក្ខណៈមិនចាស់ពេកឬខ្ចីពេកចោលផ្នែកគល់ចាស់និងផ្នែកខ្ចីខាងលើចុង។ ដើម្បីឈើពូជធានាបានស្តង់ដារនិងគុណភាព យកតែមែកសាករបស់បណ្តាគុម្ពឈើមានអាយុកាលចាប់ពី ៣ ឆ្នាំឡើងទៅប៉ុណ្ណោះ។

យុវនារីជនជាតិ យ៉ាវ ក្រហមដើរលេងកម្សាន្តតាមដងវិថីនៅទីក្រុងជាមួយសម្រស់និទាឃរដូវ

ស្រូវធ្ងន់លូតលាស់នៅរដូវភ្លៀងព្យុះ កម្រិតសីតណ្ហភាពក៏ដូចជាប្រពលភាព កាំរស្មីខ្ពស់បានជារយៈពេលលូតលាស់ខ្លី ជាពិសេសក្នុងលក្ខខ័ណ្ឌនៃការ បម្រែបម្រួលធាតុអាកាស កត្តាអាកាសធាតុអាក្រក់ៗ កើតមានពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ កាន់តែច្រើនឡើង។ ដើម្បីធានាការបង្កបង្កើនផលស្រូវធ្ងន់មានប្រសិទ្ធភាព មាមីងបងប្អូនកសិករគប្បីយកចិត្តទុកដាក់លើបញ្ហា មួយចំនួនដូចខាងក្រោម៖

I/ មូលហេតុ រោគសញ្ញានិងយន្តការចម្លងជំងឺ៖ ១/ មូលហេតុបង្កើតជំងឺ៖ ជំងឺម៉ូសាអ៊ិចដំឡូងមីដោយសារតែវីរុសមានឈ្មោះវិទ្យាសាស្រ្តគឺ Sri Lanka Cassava Mosaic Virus (Begomovirus: Geminiviridae) បង្កឡើង។

ការកាត់តម្រឹមមែកគឺជាបច្ចេកទេសច្នៃបង្កើតរូបរាងសំខាន់និងចាំបាច់ក្នុងដំណើរការថែទាំដើមកាហ្វេជួយដំណាំលូតលាស់មួនមាំផ្តល់ទិន្នផលខ្ពស់។ ពេលកាត់តម្រឹមមែកសមស្រប ដំណាំនឹងផ្តល់ទិន្នផលខ្ពស់ លូតលាស់ឡើងវិញឆាប់រហ័ស ផ្តល់ផ្លែធំជាងនិងកាត់បន្ថយបានជំងឺដង្កូវមួយចំនួនអោយចម្ការកាហ្វេ...

ក្នុងរយៈពេលកន្លងទៅក្រុមគ្រួសារប្រជាកសិករ អាជីវកម្មជាច្រើននៅខេត្ត និញធន់ វិនិយោគ អភិវឌ្ឍគំរូដាំត្រសក់ផ្អែមអនុវត្តបច្ចេកវិទ្យាខ្ពស់តាមស្តង់ដារ VietGAP។ មិនត្រឹមតែផ្តល់ប្រសិទ្ធភាពសេដ្ឋកិច្ចខ្ពស់ប៉ុណ្ណោះទេ គំរូនេះថែមទាំងបើកចេញទិសដៅថ្មីអោយផ្នែកកសិកម្មមូលដ្ឋានទៀតផង។

ប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងទៅថ្មីៗ នេះ បង ហ្វាង ចូវវៀតវូ (កើតឆ្នាំ ១៩៩៤) នៅភូមិ ៤ ឃុំ ញ៉ឹនគើ ស្រុក ដាក់រឡឹប (ខេត្ត ដាក់ណុង) បានជំរុញយ៉ាងខ្លាំងក្លាការអនុវត្តបច្ចេកវិទ្យាចូលក្នុងការថែទាំ កែច្នៃ រួមចំណែកលើកកម្ពស់តម្លៃគ្រាប់កាហ្វេ។

អាស្រ័យដោយក្លៀវក្លាសិក្សារៀនសូត្រ កែលម្អវាលទំនាប ស្រែភក់ល្បាប់ជ្រាំដើម្បីដាំដំណាំឈូកគួបផ្សំជាមួយការអភិវឌ្ឍទេសចរណ៍អេកូឡូស៊ី ជនជាតិ ចាម ជាច្រើនក្រុមគ្រួសារនៅទីរួមស្រុក ភឿកយ៉ឹន ស្រុក និញភឿក (ខេត្ត និញធន់) មានប្រាក់ចំណូលខ្ពស់ជាង ៥ ដល់ ៦ ដងបើធៀបនឹងការធ្វើស្រែ។

មានធាតុអាកាសក្តៅខ្លាំង ភ្លៀងច្រើន បណ្តាល អោយងាយកើតជំងឺផ្សិតមួយចំនួន បង្កអន្តរាយលើ ផ្លែគូលែន។

ប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងទៅ ក្នុងដំណើរការដាំដុះប្រភេទដំណាំលើដីគោកមួយចំនួនដូចជា ពោត សណ្ដែកដី ប៉េងប៉ោះ ស្ពៃក្តោប ខាត់ណាមើមមូល ម្នាស់ ឃ្លោក ត្រឡាច រុក្ខជាតិឱសថ ។ល។ បងប្អូនជនជាតិបានអនុវត្តវិធីសាស្រ្តគ្របនីឡុង។

ថាច់ ធីចន្ធី ជនជាតិ ខ្មែរ កើតឆ្នាំ ១៩៨៩ ក្នុងគ្រួសារកសិករសុទ្ធសាធមួយនៅស្រុក ទៀវកឹន (ខេត្ត ត្រាវិញ)។ ឆ្នាំ ២០១៨ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសិក្សាថ្នាក់អនុបណ្ឌិតផ្នែកបច្ចេកវិទ្យាម្ហូបអាហារនៅសកលវិទ្យាល័យបច្ចេកទេសទីក្រុង ហូជីមិញ ចន្ធី ជាមួយស្វាមីវិលមកស្រុកកំណើត ស្រាវជ្រាវរាវរកស្តាររបរប្រពៃណីយកទឹកពីផ្កាដូងឡើងវិញ។

នាអំឡុងថ្ងៃអាកាសធាតុបម្រែបម្រួលមិនប្រក្រតី តែងតែកើតមានរលកក្តៅខ្លាំងអូសបន្លាយពី ៧ ដល់ ១០ ថ្ងៃ សីតុណ្ហភាពចាប់ពី ៣៧ ដល់ ៣៩ អង្សាសេ មានកន្លែងខ្លះជាង ៤០ អង្សាសេ ជះឥទ្ធិពលមិនតិចឡើយដល់សុខភាពហ្វូងសត្វពាហនៈ បក្សីស្រុក ហានិភ័យផ្ទុះជំងឺរាតត្បាតគឺខ្ពស់ណាស់។

ក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំថ្មីៗ នេះ ប្រជាជនជាច្រើនក្រុមគ្រួសារនៅស្រុក បាក់ហា (ខេត្ត ឡាវកាយ) បានក្លៀវក្លាហ៊ានកែប្រែផ្ទៃដីមួយចំនួនដើម្បីដាំស្ពៃក្រញាញ់ខៀវ Kale (ពូជបន្លៃមានដើមកំណើតមកពីប្រទេស ហូឡង់) បើកចេញទិសដៅថ្មីអោយផ្នែកកសិកម្មនៅមូលដ្ឋាន។

ជាច្រើនឆ្នាំមុននេះ បងប្អូនជនជាតិនៅឃុំ បានលៀន ស្រុក បាក់ហា (ខេត ្តឡាវកាយ) ច្រើនតែទាញយកផលតែធម្មជាតិ (ពូជតែ Shan Tuyet នៅមូលដ្ឋាន) ផ្តល់ប្រសិទ្ធភាពសេដ្ឋកិច្ចទាប ប៉ុន្តែមកទល់ពេលនេះ អាស្រ័យដោយដាំដំណាំតែសរីរាង្គ ប្រាក់ចំណូលកើនឡើងពី ២០ ដល់ ៣០%។