ឆ្លងកាត់តំបន់បេតិកភណ្ឌទាំងឡាយនៅ វៀតបាក់

ក្នុងអំឡុងប៉ុន្មានថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំ វៀតណាម ឆ្នាំមមី ២០២៦ ផ្លូវឆ្ពោះទៅភូមិ ភ្នំពីរ ឃុំ ទ្រីតូន ខេត្ត អានយ៉ាង មានមនុស្សម្នាច្រើនកុះករជាងធម្មតា។ហាងបុកល្ហុងជិត ២០ ហាងរបស់មាមីងបងប្អូនជនជាតិ ខ្មែរ នៅជាប់ៗគ្នាតាមបណ្តោយផ្លូវមិនដល់ ៥០០ ម៉ែត្រតែងតែស្ថិតក្នុងស្ថានភាពមានមនុស្សច្រើនកុះករ បង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពដ៏រស់រវើកនៃតំបន់ បៃនូយ នាដើមនិទាឃរដូវ។

ជាលើកដំបូង ឃុំតំបន់ភ្នំ ថាញ់បុង (ខេត្ត ក្វាងងាយ) បង្ហាញទំនៀមទម្លាប់លើកទំនប់ (ឬហៅថា ហយ ព្ហៀត សល) ឡើងវិញ - ពិធីកិច្ចទប់ទំនប់មួយ រាំងរំហូរជ្រោះដើម្បីចាប់ត្រីរបស់បងប្អូនជនជាតិ ក ទ្រង់ទ្រាយដ៏ធំដោយមិនធ្លាប់មាន។ នេះមិនត្រឹមតែជាសកម្មភាពពលកម្មតែមួយមុខប៉ុននោះទេ ថែមទាំងមានខ្លឹមសារមនោវិញ្ញាណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ មានឥទ្ធិពលធំធេងក្នុងការប្រជុំជីវភាពរបស់សហគមន៍ប្រជាជនមូលដ្ឋាន។

ស្ថិតនៅតាមដងទន្លេ ហ៊ៅ ភូមិ ចាម ជៅផុង (ឃុំ ជៅផុង ខេត្ត អានយ៉ាង) មានមុខអាហារនំអាកោដុត ហាកោ ដ៏សាមញ្ញក៏ប៉ុន្តែបង្កើតបានជាកម្លាំងទាក់ទាញដោយឡែកដែនមានស្រាប់វិញ។ ផ្តើមពីវត្ថុធាតុដើមសាមញ្ញដូចជាម្សៅអង្ករ ម្សៅមី ទឹកខ្ទិះដូង ស្ករនិងផ្លែត្នោតទុំ បងប្អូនជនជាតិបានបង្កើតជាមុខអាហារប្រពៃណីដ៏ប៉ិនប្រសប់ល្អឯកបណ្តាលឱ្យភ្ញៀវទេសចរណ៍ជក់ចិត្តពេលមានឱកាសភ្លក្សរសជាតិ។

កុមារជនជាតិ ឡូឡូ ក្នុងឈុតសម្លៀកបំពាក់ប្រពៃណី ប្រលែងលេងសប្បាយលើដងផ្លូវនៅភូមិ ឡូឡូចាយ ភូមិនៅជើងបង្គោលទង់ជាតិ លុងគូ ឃុំ លុងគូ (ខេត្ត ត្វៀនក្វាង)។

ឱ្យតែពេលនិទាឃរដូវឈានមកដល់ម្តងៗ មនុស្សធ្វើធម្មយាត្រារាប់ម៉ឺននាក់ក៏ស្វះស្វែងមកកាន់ប្រជុំកេរដំណែល និងរមណីយដា្ឋន អៀនទឺ - វិញងៀម - កូនសឺន កៀបបាក ដើម្បីទស្សនា ឆ្លងកាត់បទពិសោធនិងរំលឹកនឹកដល់ និងដឹងគុណទេពារក្ស ត្រឹន រួមជាមួយនឹងជំនាន់បុព្វបុរសបានកសាងប្រទេសជាតិ។

លេខាគណៈកម្មាធិការបក្សឃុំ ប៉ា ក បញ្ជាក់ថា ទេសចរសហគមន៍ក៏ចូលរួមចំណែកក្នុងការស្ដាររបរប្រពៃណីជាច្រើនឱ្យរស់រានឡើងវិញដូចជាត្បាញធ្មៃ ប៉ាក់សង្កិម គូរក្រមួនឃ្មុំ - បណ្តាបុខរបរធ្លាប់ប្រឈមនឹងហានិភ័យសាបរលាប។

បន្ទាប់ពីអស់រដូវផ្កាម៉ាក់ខៃ នៅលើជម្រាលភ្នំនៃឃុំ ពុងលួង មូកាងចាយ ខេត្ត ឡាវកាយ ផ្កាផ្លាំរីកស្រុះគ្នា គ្របដណ្តប់លើជម្រាលភ្នំ បង្កើតទៅជាផ្ទាំងគំនូរស្រស់បំព្រងមួយ ហើយបរិសុទ្ធ។ ទីនេះបានក្លាយជា​គោលដៅ​ទេសចរណ៍ដ៏ពេញនិយមសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរអញ្ជើញមកទស្សនា ថតរូបដើម្បីរក្សា​អនុស្សាវរីយ៍នៅ​តំបន់ភ្នំ។

នៅក្នុងបរិយាកាសរីករាយនៃប៉ុន្មានថ្ងៃដំបូងដើមឆ្នាំថ្មី ២០២៦ នៅពេលនិទាឃរដូវកំពុង​ឈានមកពាសពេញតំបន់ចុងប៉ូចភាគខាងជើងនៃមាតុភូមិ នៅភូមិ ថែនប៉ា គណៈ​កម្មាធិការប្រជាជនឃុំ លុងគូ (ខេត្ត ត្វៀនក្វាង) បានរៀបចំពិធីសម្ពោធផលិតផលទេសចរណ៍ "ឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍ជិះសេះនៅចុងប៉ូចភាគខាងជើង - ត្វៀនក្វាង" ទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់អ្នកស្រុក និងភ្ញៀវទេសចរជាច្រើន។

មានទីតាំងស្ថិតនៅកណ្តាលតំបន់ភ្នំ ភូមិ បាក់ហ្វា ឃុំ តឹនសឺន ខេត្ត បាក់និញ កំពុងវិវត្តបន្តិចម្តងៗ ផ្តើមពីភូមិនិគមកសិកម្មសុទ្ធសាធក្លាយទៅជាគោលដៅទេសចរណ៍សហគមន៍ពោរពេញទៅដោយអត្តសញ្ញាណ។

កាលពីល្ងាចថ្ងៃទី៣ ខែមករា បុណ្យគែន ម៉ុង - បុណ្យផ្កាម៉ាក់ខៃឆ្នាំ២០២៦ត្រូវបានរៀបចំពិធីបើកនៅឃុំតំបន់ភ្នំ មូកាងចាយ ខេត្ត ឡាវកាយ ដោយមានសកម្មភាពជាច្រើនទាក់ទាញអ្នកស្រុក និងភ្ញៀវទេសចរយ៉ាង​កុះករមកចូលរួម។

នាព្រឹកថ្ងៃទី១០ ខែមករា នៅកោះផ្កាម៉ាក់ខៃ ក្នុងភូមិ កែវ គណៈកម្មាធិការប្រជាជនឃុំ មឿងផាង ខេត្តដៀនបៀន បានរៀបចំបើកពិធីបុណ្យផ្កាម៉ាក់ខៃ មឿងផាង ឆ្នាំ ២០២៦ ក្រោមប្រធានបទ "មឿងផាងឈានចូលនិទាឃរដូវ - ផ្កាម៉ាក់ខៃបង្អួតសម្រស់"។ ជាមួយនឹងសកម្មភាពវប្បធម៌ កីឡា និងទេសចរណ៍ដ៏សម្បូរបែបជាបន្តបន្ទាប់ ពិធីបុណ្យបានទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចររាប់ពាន់នាក់អញ្ជើញចូលរួម និងទស្សនា។

ស្ថិតនៅជ្រៅក្រោមម្លប់ព្រៃស្រោងភូមិ ទើន ឃុំ វ៉ឹនស៊ើន (ខេត្ត ភូ ថ) គុហា ណាមស៊ើន ត្រូវបានអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រវាយតម្លៃមានអាយុកាលកកើតឡើងប្រហែល ២៥០ លានឆ្នាំ មានតម្លៃភូគព្ភសាស្ត្រដ៏វិសេសអស្ចារ្យ។

អែបខ្លួននៅកន្លែងពាមបីទន្លេនៅក្បាលប្រភពដីសណ្ដទន្លេ គឺវឡុង កន្លែងខ្សែទឹកត្រជាក់ស្រួលនៃទន្លេ ហូវ និងទន្លេ ចូវដុក ប្រជែងចាំងស្រមោលព្រះវិហារ ឥស្លាម ដ៏បុរមបុរាណវេញត្របាញ់បញ្ចូលជាមួយសំឡេងសូត្រធម៌ ក្វាន់យិន ដែលបន្លឺឡើងដូចជាចង្វាក់ របស់ភូមិជនជាតិ ចាម របរត្បាញសំពត់សង្កិមប្រពៃណីតាមសាសនា អ៊ីស្លាម នៅខេត្ត អានយ៉ាង បាននិងកំពុងត្រូវបានរស់ឡើងវិញយ៉ាងខ្លាំងក្លាដោយដៃទាំងគូរបស់នារីៗ ភូមិ ចាម នៅភូមិ ភុមស្វយ ឃុំ ចូវផុង ខេត្ត អានយ៉ាង។

នៅចំកណ្តាលទឹករលកដ៏ល្ហល្ហេវបឹង ប៉ាខ្វាង កោះផ្កាចំណុះឃុំ មឿងផាំង ខេត្ត ដៀនបៀន ថ្ងៃដើមឆ្នាំហាក់ដូចជាភ្លឺសន្ធៅនៅពេលដើមម៉ាក់ខៃរាប់ពាន់ដើមបង្អួតសម្រស់ក្នុងពេលដំណាលគ្នា។ ក្នុងឱ្យកាសដើមឆ្នាំថ្មី ពណ៌ផ្កាឈូកទន់ភ្លន់នៃផ្កាក្លាយជាចំណុចលេចធ្លោ ទាក់ទាញប្រជាជននិងភ្ញៀវទេសចរយ៉ាងច្រើនកុះករអញ្ជើញមកគន់មើលខណៈពេលនិទាឃរដូវតំបន់ភ្នំ តីបាក់ (ភូមិភាគ ពាយ័ព្យ)៕

ស្ថិតនៅចំកណ្តាលភ្នំលាតសន្ធឹងវែងអន្លានៃទិសពាយព្យនៃប្រទេសវៀតណាម កន្លែងទន្លេដា ដ៏មហិមាត្រូវបានសង់ទំនប់ដើម្បីបង្កើតគម្រោងវារីអគ្គិសនីលំដាប់ថ្នាក់សតវត្សរ៍ បឹង ហ្វាប៊ិញ (ខេត្ត ភូ ថ) លេចចេញជាផ្ទាំងគំនូរទេសភាពដ៏ធំសម្បើម ទាំងទូលំទូលាយ ទាំងជាទីមនោរម្យ។ មិនត្រឹមតែមានអត្ថន័យដ៏ធំសម្បើមអំពីសេដ្ឋកិច្ច ថាមពល បឹង ហ្វាប៊ិញកំពុងបញ្ជាក់ខ្លួនបន្តិចម្តងៗជាគោលដៅកំពូលសម្រាប់ទេសចរណ៍អេកូឡូស៊ី ការសម្រាកលំហែ និងបទពិសោធន៍វប្បធម៌នៅតំបន់កណ្តាលភាគខាងជើង និងតំបន់ភ្នំ៕

ក្នុងប៉ុន្មានថ្ងៃចុងឆ្នាំ២០២៥ ពោរពេញទាំងតំបន់ដាំដុះផ្លែឈើសង្កាត់ ជូ ភឿងសឺន ឃុំ ផឿងសឺន ឃុំ លុកង៉ាន និងឃុំ លុកសឺន (ខេត្ត បាក់និញ) ភ្លឺថ្លាពណ៌ស្រស់ឆើតឆាយនៃផ្លែក្រូចពោធិ៍សាត់និងក្លិនក្រអូបនៃផ្លែក្រូចថ្លុងនៅពេលទុំ។ ភ្ញៀវទេសចរបានប្រមូលផ្តុំគ្នាកាន់តែច្រើនឡើងៗដើម្បីទស្សនា ថតរូប និងទទួលបានបទពិសោធន៍បេះផ្លែក្រូចថ្លុង និងផ្លែក្រូចពោធិ៍សាត់ សម្របខ្លួនក្នុងបរិយាកាសនិទាឃរដូវ បង្កើតរូបភាពថ្មីសម្រាប់ទេសចរណ៍កសិកម្ម និងការប្រើប្រាស់ផលិតផលកសិកម្មក្នុងស្រុក៕

មកកាន់ឃុំតំបន់ភ្នំ មូកាងចាយ (ខេត្ត ឡាវកាយ) ក្នុងអំឡុងថ្ងៃចុងឆ្នាំ ភ្ញៀវទេសចរបានរីករាយគន់មើលទេសភាពគិរីបព្វតាស្កឹមស្កៃ បណ្តាអំពកស្រែកាំជណ្តើរលាតសន្ធឹងខ្ពស់ត្រដែតដល់កណ្តាលមេឃរួមជាមួយនឹងភាពបរិសុទ្ធនៃផ្កាព្រៃមួយប្រភេទមានឈ្មោះថា ទើយ៉ី (ផ្កាម៉ាក់ខៃ)៕

ក្នុងលម្ហព្រៃភ្នំ តីបាក់ ដ៏មហាសាល ភូមិ មឹង ឃុំ កាវផុង ខេត្ត ភូ ថ កំពុងឈោងឈានឡើងក្លាយជាចំណុចភ្លឺអំពីទេសចរណ៍សហគមន៍។

រយៈពេលកន្លងទៅ ខេត្ត ដាក់ឡាក់ បានទាញយកសក្តានុពលទេសចរណ៍ប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពបន្តិចម្តងៗ ដោយផ្អែកលើមូលដ្ឋានវប្បធម៌ប្រពៃណីដ៏ល្អប្រណីតរបស់បងប្អូនជនជាតិភាគតិច។ ការថែរក្សា ស្តារឡើងវិញ និងការពង្រីកអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌អន្តោគ្រាម មិនត្រឹមតែរួមចំណែកដល់ការអភិរក្សបេតិកភណ្ឌប៉ុននោះទេ ថែមទាំងបើកចេញទិសដៅអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ច សង្គមប្រកបដោយស្ថិរភាពសម្រាប់ប្រជាជន ជាពិសេសនៅក្នុងភូមិនិគមតែម្តង។

នៅពេលខ្យល់ពីកើតនៃដើមរដូវបក់ផាត់ស្រាលៗ តាមចន្លោះភ្នំ ដុងវ៉ាន់ ដាស់ឲ្យភ្ញាក់ជាមួយនឹងសម្រស់ដ៏ពិសេស​ដោយ​ឡែកមួយ។ ពណ៌នៃផ្កាបាក់វីតរីកស្គុសស្គាយតាមជ្រលងភ្នំ ធ្វើឱ្យតំបន់ព្រំដែនទាំងមូលហាក់ដូចជា​ត្រូវបាន​គ្របដណ្ដប់ដោយអាវពណ៌ផ្កាឈូក - ស្វាយ - ស ទន់ល្មើយគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។

ស្ថិតនៅចម្ងាយពី ហូយអាន ប្រហែល ៣ គីឡូម៉ែត្រ ព្រៃចាក បៃមៅ សង្កាត់ ហូយអានដុង (ទីក្រុង ដាណាំង) មានទស្សនីយភាពធម្មជាតិដ៏ក្សេមក្សាន្ត ប្រឡាយទឹកទាំងឡាយថ្លាឈ្វេង បត់បែនព័ន្ធឆ្លាស់រវាងចាកជាជួរៗ ជាចំណុចភ្លឺអំពីការធ្វើទេសចរណ៍សហគមន៍ពីព្រៃរនាមទឹកប្រៃ។

លាក់ខ្លួននៅកណ្តាលជួរភ្នំ តីកូនលិញ ដ៏មហាសាល ស្ថិតនៅរយៈកម្ពស់ជាង ១.០០០ ម៉ែត្រ ភូមិ សាភីន ឃុំ ថាញ់ធុយ ខេត្ត ទ្វៀនក្វាង ស្រស់ស្អាតប្រៀបដូចផ្ទាំងគំនូរក្នុងរឿងនិទាននៅកណ្តាលព្រៃព្រឹក្សាដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។

កណ្តាលព្រៃភ្នំ តីង្វៀន ល្បាក់ទឹកធ្លាក់ យ៉្រាយនូវរ៍ ឃុំ ក្រុងអាណា (ខេត្ត ដាក់ឡាក់) ប្រៀបដូចជា "គ្រាប់គជ់ដ៏មានតម្លៃ" នៅកណ្តាលព្រៃព្រឹក្សាដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។

ចំកណ្តាលបណ្តាដុំពពកស្រអាប់ និងជួរភ្នំលាតសន្ធឹងវែងអន្លាយទាំងឡាយនៃព្រៃភ្នំពាយ័ព្យ ឃុំ វ៉ឹនសឺន ត្រូវបានហៅថា "ដំបូលផ្ទះស្រុកទេស មឿង" របស់ខេត្ត ភូថូ លេចឡើងហាក់ដូចជាមានភាពសុខដុមរមនារវាងធម្មជាតិ មនុស្ស។ ដោយមានសម្រស់ទេសភាពដើមទាំងស្រុង អាកាសធាតុត្រជាក់ត្រជំ និងបណ្តាតម្លៃវប្បធម៌របស់តំបន់ មឿង បុរាណរក្សាទុកនៅដដែលឃុំ វ៉ឹនសឺន កំពុងក្លាយជាចំណុចលេចធ្លោទេសចរណ៍ថ្មីមួយរបស់ខេត្ត ភូថូ៕

ក្នុងបរិយាកាសដ៏អ៊ូអរនៃពិធីសែនដូនតា សំឡេងស្គរផ្ទួនៗ រួមជាមួយនឹងជំហានបោលយ៉ាងខ្លាំងក្លានៃគោទាំងនឹមៗ បានបង្កើតជាបរិយាកាសពុះកញ្ជ្រោលនៃបុណ្យប្រណាំងគោ បៃនូយ ជាព្រឹត្តិការណ៍វប្បធម៌ កីឡាដ៏វិសេសវិសាល ផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងជីវភាពស្មារតីរបស់បងប្អូនជនជាតិ ខ្មែរ តំបន់ បៃនូយ (ខេត្ត អានយ៉ាង)។

មានសម្រស់នៅរក្សាបានភាពដើមដ៏ស្រស់ស្អាតព្រមទាំងប្រភពជលផលនិងសេវាកម្មទេសចរណ៍ដ៏សម្បូរបែប ប្រជុំកោះ ហាយតាក់ ឃុំ តៀនហាយ(ខេត្ត អានយ៉ាង) កំពុងក្លាយជាគោលដៅទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរមកទស្សនា សម្រាកលម្ហែកាយ។

នៅពេលភ្លៀងរដូវក្តៅបង្អុរចុះមកក៏ជាពេលអំពកស្រែថ្នាក់ៗ តាមជម្រាលភ្នំនៅឃុំ មូកាងចាយខេត្ត ឡាវកាយ ទទួលរដូវទឹកធ្លាក់។ ទេសភាពធម្មជាតិក្លាយជាស្រស់បំព្រងដូចផ្ទាំងគំនូរយ៉ាងសមសួនរវាងពណ៌ត្នោតនៃដី ផ្ទៃខៀវនៃមេឃ ស្រទាប់ពពកទាំងឡាយពហុពណ៌ និងផ្ទៃទឹកចាំងផ្លេកៗ។

ប៉ុន្មានជំនាន់មកហើយ ដើមត្នោតតែងតែផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងជីវភាពរស់នៅរបស់បងប្អូនជនជាតិ ខ្មែរ នៅខេត្ត អានយ៉ាង។ ដោយមានដើមត្នោតដុះរាយប៉ាយជាង ៦០០០០ ដើមនៅសង្កាត់ ទិញបៀន និងឃុំ ទ្រីតូន ពេលឈានចូលរដូវប្រមូលផលបានជួយក្រុមគ្រួសារជនជាតិ ខ្មែរ ជិត ១០០០ គ្រួរកស៊ីចិញ្ចឹមជីវិតដោយរបរយកទឹកត្នោត និងកែច្នៃបឋមជាស្កររាវព្រមទាំងសិប្បកម្មចម្រាញ់ស្កររាប់សិបកន្លែង។ល។

ស្ថិតនៅលើកំពូលកូនភ្នំចំណោត ចំកណ្តាលឃុំ បាក់ហា ខេត្ត ឡាវកាយ ភូមិគ្រឹះ ហ្វាង អាតឿង ជាសំណង់ស្ថាបត្យកម្មបុរាណដ៏ល្អឯក គួបផ្សំរវាងរចនាបថអាស៊ី និងអឺរ៉ុបយ៉ាងចុះសម្រុងគ្នា។

តីនិញ ជាមូលដ្ឋាន​មានមាមីងបងប្អូនជនជាតិ ​ខ្មែរ ​រស់នៅកុះករ ​ដោយ​មានភាពសម្បូរបែប ពោរពេញដោយអត្តសញ្ញាណជន​ជាតិ។ ក្រៅពីតូរ្យតន្រ្តីភ្លេងពិណពាទ្យ របាំស្គរឆៃយ៉ាំត្រូវបានទទួលស្គាល់​ជាបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបីជាតិ (ឆ្នាំ ២០១៤) និងបណ្តាសំណង់ប្រជុំជីវភាពសហគមន៍ មាមីងបងប្អូនជនជាតិ ​ខ្មែរ នៅទីនេះនៅតែបន្តថែរក្សា លើកតម្កើងរបាំយក្សជាទម្រង់សិល្បៈពាក់របាំងមុខដ៏ល្អឯក ដិតដោយស្លាកស្នាម​វប្បធម៌ ខ្មែរ។