លក្ខណៈដ៏វិសេសវិសាលដំបូងនៃវិធីសាស្ត្រនេះស្ថិតនៅត្រង់ខ្សែចង្វាក់ប្រមូលផលនិងច្នៃបង្កើតពីសម្ភារៈធម្មជាតិទាំងស្រុង។ ដើម្បីបង្កើតបានជាសរសៃអំបោះទាំងឡាយជាប់ប្រើបានយូរ នារីជនជាតិ យ៉ាវ នៅតាមភូមិនិគមដូចជា ហ៊ុងពាង ត្រូវតែដាំប្រមូលផលនិងកែច្នៃបឋមបណ្តាសរសៃផ្កាកប្បាសធម្មជាតិដោយផ្ទាល់ដៃ។ ក្លែបផ្កាកប្បាសឆៅនីមួយៗ ត្រូវបានប្រលេះគ្រាប់ ធ្វើឱ្យរាយចេញរួចហើយរមូរជារបុមផ្កាតូចៗ។ ដំណាក់កាលនេះទាមទារការអត់ធ្មត់ ធានាថាវត្ថុធាតុដើមត្រូវតែស្អាត ស្វិតនិងមានពណ៌សពិសេសដាច់ដោយឡែក។
ចំណុចដ៏វិសេសវិសាលបន្តទៀតគឺបច្ចេកទេសស្រាវសរសៃសូត្រដោយដៃគួបផ្សំជាមួយនឹងកង់វិល។ នៅក្បែរកីឈើ នារី យ៉ាវ ធ្វើចលនាទន់ភ្លន់ផង ម៉ឺងម៉ាត់ផង។ ដៃម្ខាងបង្វិលកង់យ៉ាងស្មើនៅដៃម្ខាងទៀតវេញបណ្តាសរសៃអំបោះចូលគ្នាយ៉ាងប៉ិនប្រសប់។ លោកយាយៗ អ្នកម្តាយៗ សិតសរសៃយ៉ាងលំគេញ កែសម្រួលកម្លាំងទាញដើម្បីសរសៃផលិតផលសូត្រក្រាស់ស្តើង ស្មើធេង។ ការខុសចង្វាក់ក្នុងសតិអារម្មណ៍ឬក៏ប្រហែសដៃទាំងគូមួយភ្លែត សុទ្ធតែអាចធ្វើឱ្យខូចដុំសរសៃសូត្រទាំងមូល។
លក្ខណៈវិសេសវិសាលបំផុតនៃវិធីសាស្ត្រនេះជាតម្លៃវប្បធម៌និងស្មារតីត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយបន្តគ្នាឆ្លងកាត់ជាច្រើនជំនាន់។ សរសៃអំបោះរបស់ជនជាតិ យ៉ាវ នៅ ផុងថូ ដើរតួនាទីដូចជាសរសៃខ្សែរឹតបន្តឹងមនោសញ្ចេតនាសហគមន៍។ ពីដុំសរសៃកប្បាសសាមញ្ញនេះ ជាយអាវផាយ កន្សែងជួតក្បាលដោយមានក្បូរក្បាច់រចនាសង្កិមដ៏ប្រណិតនឹងប្រសូត្រឡើង រួមដំណើរជាមួយប្រជាជនក្នុងឱកាសពិធីបុណ្យ បុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី និទាឃរដូវឈានចូលមកដល់។
មុខរបរស្រាវសរសៃសូត្រប្រពៃណីចេះតែដូច្នោះ ពីមួយជំនាន់នេះទៅមួយជំនាន់ទៀតរក្សាឱ្យលក្ខណៈវប្បធម៌ដ៏ល្អវិសេសវិសាលរបស់ជនជាតិ យ៉ាវ ក្បាលស្មើតែងតែស្រស់ឆើតឆាយនិងនៅកណ្តាលជ្រលងភ្នំជាយដែន ឡាយជៅ ដដែល៕
អត្ថបទ៖ ជីកឿង
រូបថត៖ ង្វៀនអ្វាញ់
ប្រែសម្រួល៖ យ័ញលើយ
