តាមពិតទៅ មុខរបរផលិតស្បែកជើងប្រពៃណីរបស់ជនជាតិ យ៉ៃ កំពុងប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាប្រឈមជាច្រើន ដោយសារចំនួនសិប្បករកាន់កាប់រក្សាគន្លឺះមុខរបរមានត្រឹមតែមួយភាគបីបើប្រៀបធៀបពីមុន។ កម្មករជំនាញភាគច្រើនមានវ័យចំណាស់ ខណៈយុវជនក្នុងតំបន់មិនសូវចាប់អារម្មណ៍ក្នុងការបន្ត ពីព្រោះដំណើរការផលិតតម្រូវឱ្យមានភាពហ្មត់ចត់ និងរយៈពេលយូរ។ លើសពីនេះ និន្នាការនៃការប្រើប្រាស់ស្បែកជើងឧស្សាហកម្ម មានចំនួន ៨០% នៃសហគមន៍យុវជន បានធ្វើឱ្យបច្ចេកទេសត្បាញ កាត់ ដេរដ៏ទំនើបប្រឈមនឹងហានិភ័យនៃការបាត់បង់។
ពីមុននោះ គម្រោងបានរៀបចំ workshop មានឈ្មោះថា "បទពិសោធន៍ធ្វើស្បែកជើងហត្ថកម្មជាមួយជនជាតិ យ៉ៃ" នៅថ្ងៃទី ១៦ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ២០២៥ នៅភូមិ ឡាយ ក ឃុំ ដុងវ៉ាន់ ខេត្ត តៀនក្វាង។ នៅទីនេះ អ្នកទាំងឡាយអញ្ជើញចូលរួមមិនត្រឹមតែបានជួប និងស្តាប់រឿងរ៉ាវជីវិត រឿងរ៉ាវមុខរបរពីសិប្បករក្នុងស្រុកប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបានស្វែងយល់ដោយផ្ទាល់អំពីជំហាននីមួយៗដ៏ស្មុគស្មាញដើម្បីផលិតស្បែកជើងមួយគូៗ ដោយនាំមកនូវបទពិសោធន៍វប្បធម៌គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ដល់អ្នកចូលរួម។
មិនមែនគ្រាន់តែជាគម្រោងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយនោះទេ “រចនាបថស្បែកជើងលក្ខណៈជនជាតិ យ៉ៃ” បង្ហាញថា បេតិកភណ្ឌមិនហួសសម័យ ប្រសិនបើដាក់ក្នុងបរិបទត្រឹមត្រូវ និងទាញយកអត្ថប្រយោជន៍ជាមួយនឹងការគិតប្រកបដោយភាពច្នៃប្រឌិត។ ការរួមបញ្ចូលគ្នានូវការស្រាវជ្រាវវប្បធម៌ជាមួយនឹងទម្រង់នៃបទពិសោធន៍សិល្បៈ បានបើកទិសដៅប្រកបដោយចីរភាព ជួយឱ្យតម្លៃប្រពៃណីកាន់តែខិតជិតសាធារណជន។ គម្រោងនេះមិនត្រឹមតែបញ្ឈប់នៅត្រឹមផលិតផលហត្ថកម្មសម្រចប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាប្រភពនៃការបំផុសគំនិតដ៏រឹងមាំទៀតផង ជំរុញឱ្យសហគមន៍ចូលរួមគ្នាដើម្បីថែរក្សា និងលើកកម្ពស់អត្តសញ្ញាណវប្បធម៌របស់បណ្តាជនជាតិវៀតណាម ចំពោះការរីកសាយភាយនួវភាវូបនីយកម្ម៕
អត្ថបទនិងរូបថត៖ មិញង៉ុក/កាសែតព័ត៌មាន និងជនជាតិ
ប្រែសម្រួល៖ សឺនហេង
