ពីមជ្ឈមណ្ឌលសង្កាត់ ហាយ៉ាង សសៀរតាមផ្លូវតូចបត់បែនប្របខាងជម្រាលភ្នំប្រមាណ ២០ គីឡូម៉ែត្រ ភូមិស្លែ សាភីន លេចចេញចំកណ្តាល ចន្លោះភ្នំពពកដេរដាស់ ដោយមានដំបូលផ្ទះដុះស្លែលេចអណ្តែតក្នុងអ័ព្ទ។ ស្លែពណ៌បៃតងលើដំបូលផ្ទះសង់ខ្ពស់ផុតពីដីទាំងឡាយ វេញត្របាញ់ចូលគ្នាជាមួយពពកពណ៌ស វាលស្រែកាំជណ្តើរ។ល។ បង្កើតបានជាសម្រស់ដ៏ពិសេសដោយឡែកនៃតំបន់ព្រំប្រទល់ឆ្ងាយដាច់ស្រយាល។
សាភីន មានក្រុមគ្រួសារចំនួន ៥៤ ដោយមានប្រជាជនចំនួន ២៧០ នាក់ ក្នុងនោះ ១០០% ជាជនជាតិ យ៉ាវ។ ចំពោះពួកគាត់បណ្តាដំបូលផ្ទះគ្របដណ្ដប់ ដោយស្លែមិនត្រឹមតែជាការចងចាំផ្សារភ្ជាប់ឆ្លងប៉ុន្មានជំនាន់ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាលក្ខណៈពិសេសបង្កើតបានជាអត្តសញ្ញាណនៃដែនដីនេះ។
លោក ដាំង វ៉ាន់ហៅ អ្នកមានប្រជាប្រិយភាពនៅ សាភីន ឲ្យដឹងថា ស្ទើរតែទាំងអស់គ្រួសារទាំងឡាយនៅទីនេះនៅតែសាង សង់ផ្ទះសង់ខ្ពស់ពីដីប្រក់ស្លឹកទ្រាំង។ ដំបូលផ្ទះខ្លះមានអាយុ ២០ ដល់ ៣០ ឆ្នាំ ត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ជិតទាំងស្រុងដោយស្លែ ឆ្លាស់លើផ្កាកេសរកូលព្រៃ បង្កើតបានជាផ្ទាំងរូបភាពដ៏វិសេសវិសាល។
អញ្ជើញមកកាន់ សាភីន ភ្ញៀវទេសចរនៅទាំងបានសម្របខ្លួនចូលទៅក្នុងលំហវប្បធម៌ដ៏រស់រវើកកន្លែងមនុស្សជាមួយនឹង ភាពរស់រានខ្ជាប់ខ្ជួន វេញបញ្ចូលជាមួយធម្មជាតិ។ ភាពសាមញ្ញភាពទាក់ទាញបែបជនបទ ធម្មជាតិដ៏បរិសុទ្ធពោរពេញទៅដោយបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌បានធ្វើឲ្យកម្លាំងទាក់ទាញយូរអង្វែងសម្រាប់ដែនដីនេះ៕
អត្ថបទ និងរូបថត៖ ឌឹក ថ
ប្រែសម្រួល៖ សឺន ហេង